دانلود pdf تریاژ بیمارستانی به روش ESI ویرایش 4 کمیاب و عالی

در دنیای پزشکی اورژانس، تریاژ بیمارستانی به روش ESI ویرایش 4 به عنوان یک ابزار حیاتی برای مدیریت بیماران و اولویت‌بندی درمان‌ها شناخته می‌شود. این روش، که بر پایه شاخص شدت اورژانس (Emergency Severity Index) بنا شده است، به پزشکان و پرستاران کمک می‌کند تا به سرعت و با دقت، وضعیت بیماران را ارزیابی کرده و بر اساس نیازهای فوری آن‌ها، تصمیمات درمانی مناسب را اتخاذ کنند.

مثال‌هایی از سیستم‌های سنجش شدت تریاژ (Table 2-1. Examples of Triage Acuity Systems) نشان می‌دهند که روش‌های مختلفی برای ارزیابی و اولویت‌بندی بیماران وجود دارد. شاخص شدت اورژانس (Emergency Severity Index (ESI)) یکی از این روش‌ها است که به طور گسترده در بیمارستان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

شاخص شدت اورژانس (ESI) ویرایش دوم در سال ۲۰۰۰، به طور خاص برای اطفال طراحی شده است. این سیستم، به پزشکان کمک می‌کند تا وضعیت کودکان را با دقت بیشتری ارزیابی کرده و بر اساس نیازهای آن‌ها، تصمیمات درمانی مناسب را اتخاذ کنند.

شاخص شدت اورژانس (emergency severity index (ESI)) یک سیستم تریاژ ۵ سطحی است که بر اساس شدت بیماری یا آسیب، بیماران را اولویت‌بندی می‌کند. کلیات سیستم تریاژ بر این اصل استوار است که بیماران با نیازهای فوری باید در اولویت قرار گیرند.

سطح ۱ در سیستم تریاژ به بیمارانی اختصاص دارد که وضعیت بسیار بحرانی دارند و نیاز به اقدامات فوری دارند. سیستم AVPU (AVPU System) یک روش سریع برای ارزیابی سطح هوشیاری بیماران است که در تریاژ مورد استفاده قرار می‌گیرد.

نمونه‌هایی از وضعیت‌های تهدید کننده حیات شامل ایست قلبی و بیمار بیهوش بدون پاسخ به محرک دردناک است. در این شرایط، اقدامات نجات بخش حیات مانند احیای بیمار دچار شوک با مایعات، باید به سرعت انجام شود.

سطح ۲ تریاژ به بیمارانی اختصاص دارد که وضعیت آن‌ها نسبتاً بحرانی است و نیاز به مراقبت‌های فوری دارند. تعیین بیماران سطح ۲ بر اساس علائم و نشانه‌های بالینی انجام می‌شود. اقدامات اولیه پرستاری در این سطح، شامل پایش علائم حیاتی و ارائه داروهای ضروری است.

قوانین طلایی در تریاژ بر این اصل استوار است که تصمیمات باید بر اساس شواهد بالینی و با سرعت و دقت اتخاذ شوند. وجه تمایز اقدامات مراقبتی بیماران سطح ۲ تریاژ نسبت به بیماران سطح ۱، در میزان فوریت و شدت مداخلات درمانی است.

کشف موارد پرخطر، یکی از وظایف مهم در تریاژ است. نکات کمک کننده در تشخیص موارد پرخطر شامل توجه به علائم و نشانه‌های هشدار دهنده و استفاده از ابزارهای ارزیابی خطر است.

موارد پرخطر شامل بیمار ۳۰ ساله با خونریزی از راست روده (رکتوراژی)، ضایعات استنشاقی راه هوایی، بیماران کتواسیدوز دیابتی، بیماران در خطر خودکشی، بیمار دچار سردرد با افت هوشیاری، بیمار باردار در اوایل یا اواخر حاملگی با درد شکم، وجود علائم سندرم کمپارتمان، نوزادان دچار بی‌قراری، اکثر مسمومیت‌های دارویی، اکثر موارد تروما با مکانیسم‌های پر خطر، زخم‌های جلدی با خونریزی غیرقابل کنترل و اختلال سطح هوشیاری است.

درد یا دیسترس شدید، یکی از علائم شایع در بیماران اورژانسی است. شدت درد در مقیاس عددی و مقیاس خطی دیداری ۱۰ سانتی‌متری (VAS10-cm linear scale) قابل ارزیابی است. بیمار ۳۰ ساله که به علت افتادن جسم سنگین روی اندام دچار درد شدید شده است، نیازمند ارزیابی فوری است.

تسهیلات و امکانات موجود در بیمارستان، نقش مهمی در ارائه خدمات تریاژ ایفا می‌کنند. نقش علائم حیاتی در شاخص شدت اورژانس (ESI) بسیار مهم است و به تعیین سطح تریاژ بیماران کمک می‌کند.

تعریف علائم حیاتی پرخطر، شامل مواردی مانند فشار خون پایین، ضربان قلب بالا و تعداد تنفس غیرطبیعی است. ملاحظات تب در اطفال نیز باید در نظر گرفته شود، زیرا تب می‌تواند نشانه‌ای از عفونت جدی باشد.