دانلود pdf نظریه روانکاوی فروید کمیاب و عالی

در حوزه نظریه های مشاوره و روان درمانی، نظریه روانکاوی فروید جایگاه ویژه و بنیادینی دارد که فصل دوم به تفصیل به آن می پردازد. این نظریه که توسط زیگموند فروید پایه گذاری شد، نقطه عطفی در فهم روان انسان و شیوه های درمانی آن محسوب می شود و شناخت شرح حال او، کلید درک بسیاری از آموزه هایش است.

همچنین، روان شناسی تداعی که بر پیوستگی تصورات و ایده ها تاکید داشت، در شکل گیری نظریه های اولیه فروید نقش بسزایی ایفا کرد. توسعه علم عصب شناسی در آن دوران نیز به فروید کمک کرد تا ساختارهای مغزی را با فرایندهای روانی پیوند دهد.

روان پزشکی قرن نوزدهم با چالش ها و کمبودهایی در درمان بیماری های روانی روبرو بود و زمینه ای برای ظهور رویکردهای جدید فراهم می آورد. در این دوره، هیپنوتیسم به عنوان یک شیوه درمانی مورد توجه قرار گرفت.

فروید نیز در ابتدا به هیپنوتیسم روی آورد و از آن در درمان بیمارانش استفاده کرد، اما به تدریج محدودیت های آن را دریافت. علاوه بر این، تاثیر علم فیزیک با ارائه دیدگاه های مکانیکی و انرژی محور، در شکل گیری مفهوم لیبیدو و انرژی روانی در افکار فروید مشهود است.

تکامل اندیشه های فروید را می توان به دوره های مختلف تقسیم کرد؛ دوره اول از سال ۱۸۸۶ الی ۱۸۹۵ را شامل می شود که فروید در این برهه زمانی به مطالعه عصب شناسی و استفاده از هیپنوتیسم مشغول بود.

دوره دوم تحول اندیشه های فروید که بین سال های ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۵ را در بر می گیرد، با آغاز کناره گیری تدریجی از هیپنوتیسم و تمرکز بر روش تداعی آزاد و کشف ناخود آگاه همراه شد.

دوره سوم تکامل اندیشه های فروید از سال ۱۹۰۰ الی ۱۹۱۴ اوج گیری مفاهیم جدیدی چون لیبیدو را شاهد بود. این دوره، با انتشار کتاب تعبیر خواب و معرفی مفهوم انرژی روانی همراه است.

در همین دوره بود که پدیده انتقال و مقاومت در جلسات درمانی کشف شد. فروید دریافت که بیماران احساسات خود را از روابط گذشته به درمانگر منتقل می کنند و در برابر آشکار شدن محتوای ناخود آگاه خود مقاومت نشان می دهند.

دوره چهارم تکامل اندیشه های فروید از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۹ شامل بازنگری ها و توسعه های بیشتری در نظریه روانکاوی فروید شد. در این دوره، فروید مفاهیم بنیادی نظریه خود را تکمیل کرد و به مفاهیمی نظیر غرایز زندگی و مرگ پرداخت.

یکی از مفاهیم بنیادی نظریه فروید، دیدگاه ساختی شخصیت است که سه سطح آگاهی را شامل می شود. نیمه هشیار، بخشی از ذهن است که حاوی افکار و خاطرات قابل دسترس، اما نه در لحظه حاضر می باشد.

ناهشیار که با نام ناخود آگاه نیز شناخته می شود، عمیق ترین بخش ذهن است و شامل افکار، احساسات و خاطراتی می شود که برای ما در دسترس نیستند، اما بر رفتارمان تاثیر می گذارند. فروید دلایل قوی بر وجود ضمیر ناخود آگاه ارائه می دهد که از طریق رویاها و لغزش های زبانی قابل بررسی هستند.

سخنرانی های فروید در دانشگاه کلارک در سال ۱۹۰۹، نقطه عطف مهمی در معرفی نظریه های او به جامعه علمی آمریکا بود. او در این سخنرانی ها، به تفصیل به اجزای سه گانه شخصیت یعنی نهاد، خود و فراخود پرداخت. نهاد، بخش ابتدایی و غریزی شخصیت است که بر اساس فرایند نخستین و اصل لذت عمل می کند.

خود، بر اساس اصل واقعیت عمل می کند و سعی در واسطه گری بین خواسته های نهاد و محدودیت های دنیای واقعی دارد. فراخود، نمایانگر جنبه اخلاقی و ارزش های درونی شده جامعه است و نقش فراخود در بزرگسالی، کنترل نهاد و سوق دادن خود به سوی کمال می باشد.

فرایند درونی کردن شامل جذب هنجارها و ارزش های بیرونی به ساختار شخصیت فرد است. این فرایند می تواند به شکل تلفیق یا درون فکنی صورت گیرد که فرد اجزا یا ویژگی های دیگران را به درون خود می پذیرد و همانند سازی نیز به معنای تقلید از الگوها و کسب ویژگی های آن هاست.

رابطه بین اجزای مختلف شخصیت، یعنی نهاد، خود و فراخود، پیچیده و پویاست. این سه بخش در تعامل دائم با یکدیگر هستند و همچنین رابطه بین نهاد، خود و فراخود با سطوح آگاهی، چگونگی تاثیر این ساختارها را بر افکار و رفتارهای هشیار، نیمه هشیار و ناخود آگاه ما روشن می سازد.